Sanne Olde Olthof
OFFLINE
€ 83,-
5583
Team totaal: € 250,-

Mijn actie


Ik doe mee omdat:
Sinds 2009 heb ik zelf een hersentumor en sinds 2019 is deze kwaadaardig. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor al mijn lotgenoten, zamel ik geld in voor meer onderzoek naar 1 van de dodelijkste kankersoorten. Help jij mee?


Samen verschil maken

Kanker is één van de grootste doodsoorzaken in Nederland. Patiënten zitten nu nog vaak onnodig lang in onzekerheid. Meer onderzoek is nodig om betere behandelingen mogelijk te maken. Om hogere genezingspercentages te creëren. Wetenschappelijk onderzoek wordt voor een groot gedeelte bekostigd uit donaties. Daarom is Stichting STOPhersentumoren.nl opgericht; We willen de best mogelijk zorg voor kankerpatiënten.

Onze missie:

Wij willen niet omgaan met kanker, wij willen genezing!

Stichting STOPhersentumoren.nl zet zich in voor hersenkanker. Onderstaand 9 jarig meisje, dochter van een patiënt, legt uit waarom; (klik op het plaatje)

ReclametekstOns statement:

"Het mag niet meer voorkomen dat bij het woord hersenkanker onherroepelijk het woord doodvonnis aan elkaar verbonden wordt."

Het donatieconcept van 3BergenTocht.nl is uniek in zijn soort, want via de donatie knoppen op onze website gaan de donaties rechtstreeks en dus voor 100% naar de rekening van de kankerbestrijdingsstichting.

Mijn info

Sanne
Olde Olthof
Wilfred
Wilfred

Blog

Sep 11, 2021

Opeens leek de morgen verder weg dan ooit.
Ik zak zachtjes neer op de stoel, met mijn telefoon in mijn hand. 
Ik kijk vol ongeloof naar het scherm wanneer een traan over mijn beeldscherm rolt. 
In mijzelf lees ik de rouwadvertentie nog een keer door. Een jaar geleden nam hij contact met mij op. De mij meest bijgebleven collega, flamboyant, vol humor en een hele harde werker. Hij stuurde mij een bericht, wilde wat informatie. Hij had net te horen gekregen dat ook hij een hersentumor heeft. Even voel je je verbonden, meer dan ooit. 3 maanden later vertelde hij mij dat zijn tumor helaas de meest kwaadaardige vorm was. Dat zijn van die momenten dat ik heel even stil sta en weer het geluk voel dat het bij mij allemaal minder heftig is. Maar deze morgen, bijna een jaar na zijn diagnose, stokt mijn adem en zit ik hier moedeloos verloren op de stoel. Ik kan het niet helpen dat ik op die momenten aan Wessel denk en aan mijn familie. Dan barst ik in tranen uit, het idee dat hun zo'n bericht de wereld in moeten sturen breekt mijn hart. Goh, wat heb ik te doen met zijn man. Die na het weekend zijn liefdevolle echtgenoot gaat begraven. 
Het voelt zo ver weg, maar hij blijft altijd dichtbij. 
Het liedje wat ik luisterde toen ik hoorde van zijn diagnose: Altijd Dichtbij, zet ik nu ook even heel hard op en denk aan alle mooie momenten die we samen gehad hebben.

Jul 27, 2021
Een vlaag koude wind komt de slaapkamer binnen. Ik ben bang om mijn ogen open te doen. Bang om de spierpijn en het zure lichaam onder ogen te komen.
Gisterenavond hebben we nog in een leuk gezellig maar vooral echt lekker restaurantje gegeten. Een kwart van mijn kalfsborst kreeg ik op en de frietjes heb ik voor het grote deel ook laten staan. Eén wijntje was genoeg om mijn gezicht knalrood te doen opzwellen, althans nog roder dan dat de zon mijn gezicht had gemaakt. Ik wilde direct naar ons hotel, ik was ziek van de tocht. Van het hoogteverschil, de droge lucht, te weinig zuurstof en ondanks dat ik mij onderweg zeven keer ingesmeerd heb met factor50 ben ik toch verbrand. En ik mocht eigenlijk al niet in de zon van de Oncoloog met mijn chemo.
Met drie paracetamol in mijn mik val ik op tijd in slaap.
En nu durf ik eigenlijk niet wakker te worden, bang voor wat ik ga voelen. Ik besluit daarom nog een keer om te draaien. Verrek, dit gaat me makkelijk af. Mijn been protesteert lichtjes als ik hem over mijn andere been heen wil leggen, maar het lukt me wel. Ik sta op en ben best tevreden met mijn lichaam. “Zie, die magnesium olie heeft toch geholpen” Wessel kijkt mij met één oog open aan.
Hij wil nog even controleren of ik echt geen spierpijn heb door in mijn bovenbeen te knijpen. Ik gil het uit en schreeuw dat hij dat echt niet mag doen.
Mijn buik begint wat te knorren en ik besef mij dat ik gisteren de hele dag amper heb gegeten. Een muesli reep als ontbijt, en tijdens de tocht een liga en een stroopwafel, waarvan ik die stroopwafel bijna niet meer kon kauwen door de moeheid.
Terwijl ik in de spiegel kijk, zie ik een vogelnest op mijn hoofd. Een nest zo groot dat een Gier er haar eieren in kan leggen. Mijn haar is totaal ontploft. Ik voel mijn matten trekken. Mijn extension staan te schreeuwen van droogte, en een olie tegen pluizig haar zal zelfs hierbij niet helpen. Ik heb mijn extensions er bijna uit gelopen.
Ik zie in de spiegel een knalrood gezicht, wallen onder mijn ogen en een bos haar waarmee ik kan solliciteren bij whitney houston.
Ik open nog wat berichtjes op mijn telefoon, en denk vol trots terug aan gisteren. Het was een geweldige dag. Ik kijk naar de littekens op mijn arm van het reekalfje. Gelukkig heb ik nog een aandenken. Misschien laat ik het wel tatoeëren.
Het is hier vandaag weer prachtig weer. Het hotelzwembad ligt er lonkend bij, en wanneer ik mijn haar weer in het gareel heb besluit ik om lekker aan het zwembad te gaan liggen.
Even een ochtend rustig aan doen. En vanmiddag samen met Wessel nog even een top van een andere berg bekijken. Deze klim is maar 3,5km dus dat is een eitje.
2021
Met pijn en moeite heb ik de tassen klaar staan. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd. “Jezus, als ik hier al geen conditie voor heb” toch zie ik niet op tegen het feit dat ik een berg op moet gaan wandelen.
Wandelen, ook zo’n woord. Klinkt mij in de oren als iets wat oude mensen doen. Daarom wilde ik de 34 kilometer lopen. 14 kilometer is voor watjes. En juist wanneer iedereen zegt dat ik het niet kan, dan wil ik dat. Wessel loopt net de woonkamer in als ik loop te zuchten en steunen. “Bijna klaar” zeg ik. “Ik ben ook eindelijk klaar” Ik kijk op de klok, en zie dat het 21.43uur is. Hij had nog een spoedje die hij aan huis heeft laten komen. Als wij eens een weekend of week weg willen, dan lijkt het haast onmogelijk om daadwerkelijk ook echt weg te komen. Er is altijd nog wel werk wat gedaan moet worden, of dieren die verzorgt moeten worden. Ondertussen kijken beide honden mij aan met een angstige blik. Dit is niet de avond routine wat we normaal hebben, lijken ze mij te zeggen. De vier katten zitten op een rijtje op tafel, vragend of ik ze nu dan echt ga weg geven of zo. Na ongeveer een uur plof ik naast Wessel op de bank. “Ik ben er klaar voor”
De wekker gaat af, en ik zie dat het 04.00 uur is. Ik por Wessel wakker, normaal snoez ik nog wel een paar keer, maar vandaag zit ik vol adrenaline en spring uit bed.
De honden schrikken wakker, er klopt iets niet, er gaat wat gebeuren.
Zoals afgesproken rijden we rond 06.00 uur de oprit af, en beginnen we aan onze 1236 kilometer durende reis.
De reis van de eeuw, althans zo voelt dat. Bij het idee alleen al dat ik straks uitgeput maar vol kracht aankom op de top van de Col d’Izoard moet ik al huilen. Daar op die top, wil ik mijn bagage van afgelopen twee jaar naar beneden flikkeren. Want ondanks dat mensen vaak denken dat ik er niet zoveel last van heb, heb ik een behoorlijke rugzak vol kutgevoel verzameld.
Ondertussen tikken de kilometers voorbij. Er is weinig drukte op de weg en we passeren zonder enige moeite Belgie, Luxemburg terwijl we bijna onopvallend Frankrijk in rijden. Ik kijk mijn adem uit, de natuur is hier prachtig. En wanneer de Alpen opdoemen krijg ik gelukzalige rillingen over mijn lichaam.
Ik vertel Wessel dat ik mij op dit soort momenten zo bevoorrecht voel. Dat ik een gelukkig mens ben. En dat ik heel erg dankbaar ben om op dit soort plekken te komen. Met enige tijdsdruk rijden we langs de mooiste groene heldere beekjes, langs rotsen en door tunnels. We beloven elkaar dat we op de terugweg meer tijd nemen voor dit soort plekken. Voor nu proberen we vooral op tijd bij het hotel te zijn. En precies één minuut voor sluitingstijd van de receptie rijden we langs het privé zwembad van ons hotel.
Zaterdag ochtend word ik van zowel de kou als de regen wakker. Ik kijk op mijn telefoon en besef me dat ik in een soort coma heb gelegen. Naast mij ligt Wessel nog te slapen. De deuren naar het balkon staan open. Het was 30 graden toen we gingen slapen. De regen klettert op de daken van de huizen om ons hotel heen. Geen idee hoe laat we kunnen ontbijten, want de eigenaren die ons gisterenavond zelf ontvingen kunnen alleen Frans.
Nu was ik vroeger op school best goed in Frans, en kan ik nog altijd wel Bonjour en Oui Oui zeggen, maar om nou meteen te vragen waar en wanneer het ontbijt is, heb ik mijn grote vriend Google weer nodig.
Op de gok lopen we naar beneden waar we net als gisterenavond weer worden ontvangen door de eigenaren. We komen erachter dat er zes hotelkamers zijn, en dat de eigenaren alles zelf doen. We ontbijten met eigenlijk best goede koffie en hele goede croissants. Het kamertje waar we slapen is erg klein, lekker ouderwets maar het uitzicht hier maakt werkelijk alles goed. Je voelt je klein als je op het terras van het hotel staat tussen alle Alpen. En wanneer ik het dal inkijk besef ik mij weer hoe gelukkig ik ben in dit leven. In het hier en nu.
Vroeger is dat wel anders geweest. Als kind was ik erg depressief. Als men toen mijn zelfgeschreven gedichten gelezen zouden hebben, dan hadden ze mij opgenomen. Bang voor mijn gevaar voor mijzelf. Maar die tijd ligt ver ver achter mij.
Zoals ik al vaker tegen iemand gezegd heb, ik had deze tijd niet willen missen. Het heeft mij met beide benen op de grond gezet. En je wordt er echt een gelukkiger mens van. Want zeg nou zelf, je kunt beter maar 10 jaar hebben, en zielsgelukkig sterven, dan nog 30 ongelukkige jaren hebben.
En we weten het niet he. Het leven is ons niet allemaal gegeven, morgen kan het klaar zijn. Maar goed, nu even weer terug naar het mooiste uitzicht ever.
We vertrekken met de auto de bergen in. Bij een leuk op het oog klein bergje stoppen we om via een pad naar boven te lopen.
Niks lopen, je moet het fucking klimmen man. Voor mijn gevoel gaan we wel 50% omhoog, en ik zie Wessel aan de horizon verdwijnen. Ik hoor mijzelf hijgen, het kwijl loopt met momenten mijn bek uit. Die conditie wordt echt naar beneden geramd door de chemo. En als de rest dan ook even wat minder wordt, maar nee je zweet productie wordt alleen maar groter, net als je omvang. En met die extra omvang, zweetklieren die lekken, zuil ik mijzelf naar die bergtop.
Wessel kijkt mij lachend aan, hij zit lekker op een bankje. Waarschijnlijk al een half uur of zo. Ik plof ook neer, mijn kuiten trekken samen, en ik veeg al het zweet van mijn voorhoofd.
Dan besef ik mij, dat ik dit misschien wel 14 kilometer lang moet gaan doen.
Zien we dan wel weer. Naar beneden loop ik soepel en glimlachend achter Wessel aan.
We hadden echt het mooiste uitzicht. Je wordt dus toch altijd beloond voor je inspanning.
De rest van de dag hangen we de toerist uit in de omgeving. S ’avonds eten we wat op het terras van het hotel, uit kijkend op een heel diep dal en mega indrukwekkende Alpen.
Zondag trek ik mijn wandelschoenen aan, laat ik nu maar eens verstandig zijn en mijn voeten laten wennen voordat ik op niet ingelopen schoenen een berg ga beklimmen.
Ondertussen maak ik de Spotify lijst af die ik maandag op zet tijdens de klim. Muziek wat voor mij afgelopen twee jaar heel belangrijk was. Maar ook liedjes die mijn ouders, broertje & zusje en Wessel hebben uitgezocht voor mij. Want deze tocht loop ik niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn familie. Ik besef mij soms te weinig dat heel dit proces voor hun ook heel moeilijk is. Misschien zelfs wel moeilijker. Daar waar ik iedere dag wel denk aan mijn toekomst, wat ik nog wil of hoe ik het straks zou willen als het ooit eindigt, is het voor mij allemaal een beetje gewoon geworden. En dan kan ik wel eens een onderwerpje zoals bijvoorbeeld Euthanasie erin gooien tijdens een kerst diner met de hele familie.
Muziek keuze: This is me – Keala Settle
Jun 27, 2021

 


Lieve familie, vrienden & klanten


Wanneer ik mensen vertel dat ik ondertussen op de helft van mijn chemo "jaar" zit, krijg ik vaak de reactie; ik hoop dat de tumor snel krimpt.


Helaas werk dit niet op deze manier bij hersentumoren.
Je kunt die vervelende donders verwijderen door een operatie, maar bijna altijd, net zoals ook bij mij, blijven er rest stukken achter.


Zoals vele hersentumor patiënten, wordt ook ik niet meer schoon van deze kanker.
Maar mijn tumor is gelukkig nog operabel.
De mensen met bijvoorbeeld een GBM 4 hebben vaak niet eens kans op een operatie.


Ik ben oké met mijn type tumor, en zie de toekomst vol avontuur tegemoet.
Maar er zijn ook een heleboel verhalen van mensen die bang zijn, verdrietig en waarbij hun leven eigenlijk uitzichtloos is.


Want laten we wel eerlijk zijn, het einde van een hersentumor patiënt is niet alleen vreselijk voor die gene, maar ook voor de nabestaanden.
Het besturingsprogramma van die normaal zo vrolijke, actieve persoon veranderd vaak in een hulpbehoevende, vergeetachtig en zeer ongelukkig mens.


En daarom lieve mensen, vind ik dat we niet alleen heel veel geld moeten ophalen voor nieuwe en betere onderzoeken.


Ik vind ook dat we deze slopende ziekte onder de aandacht moeten brengen.
Hersenkanker


Wisten jullie dat een hersentumor de op een na meest voorkomende kanker onder kinderen tot 12 jaar & jongvolwassenen is?
Deze kanker zorgt bij kinderen & jongvolwassenen voor het hoogste sterfte cijfer.
Dit, omdat er tot nu toe geen genezingskans is.


En daarom, lieve mensen....
Ga ik 26 jul, met een heleboel andere toppers, de berg Col d'zoard beklimmen.
34 km ga ik lopen.
Een beetje voor mijzelf, om de afgelopen 2 onwijs heftige jaren een plek te kunnen geven.
Maar vooral om deze vreselijke, nog altijd zo onbegrepen ziekte onder de aandacht te brengen.
En heel veel geld in te zamelen voor onderzoek.


Want wanneer dit in jou familie, vrienden en/of kennissen kring overkomt, dan sta je volledig machteloos!


Lieve familie, vrienden & klanten,
Ik ga niet smeken.
Kun of wil je niets geven, helemaal prima.
Maar vertel & geef het dan vooral door.
Kennis is ook onwijs belangrijk!


Voor iedereen die wel financieel kan helpen:
Op mijn pagina; https://3bergentocht.nl/Sanne-Olde-Olthof/
kun je een klein of groot bedrag storten.
Heel makkelijk via Ideal.


En we beloven, dat dit geld verdeeld over verschillende onderzoeken, eerlijk & goed terecht komt.


Wie weet heb je er in de toekomst wat aan, en wanneer dit GELUKKIG niet zo is.
Zijn al die hersentumor kanjers, waaronder ikzelf jullie eeuwig dankbaar.


Liefs Sanne

Jun 9, 2021

De dag na de uitslag.
Je zult verwachten dat ik gister een klein feestje heb gevierd.
De tumor is niet gegroeid, de MRI zag er goed uit, wat een opluchting zou dat moeten zijn.
En toch heb ik vandaag een dikke kater, en niet van een feestje gister. Die kater begon direct na de uitslag al.


Want weetje...
als de tumor was gegroeid, had ik een goede verklaring gehad van de klachten.
De klachten waar ik zo langzamerhand echt heel gefrustreerd van raak.
Ik ben het zat om zo vreselijk moe te zijn, om 4 dgn per week een “zwangere” opgezette pens te hebben. En wanneer je moet bloedprikken, je parkeert bij de MC Donalds (totaal niet de juiste plek) dan ben je het echt wel zat.
Alles voelt als werk, in de tuin bezig, mijn dieren verzorgen, boodschappen doen en ondertussen voelt het alsof ik 7 dgn per week aan het werk ben.
En mijn lichaam werkt hier dus niet meer aan mee.


Maar nu die tumor zich gelukkig volgens de afspraak koest houd, blijk ik dus te moeten dealen met die klachten.
Want dit behoort dus tot het hebben van een hersentumor.
Begrijp me niet verkeerd, maar ik voel me nu een beetje als een gepensioneerde bejaarde met altzeimer & ADHD. En mijn lichaam voelt alsof ik cocaïne heb gesnoven samen met wat slaappillen. Ik leg nog wel een keertje uit hoe dit voelt (K U T)


Dus ik lig hier in de hangmat met een kater, zonder drank en nog altijd in mijn pyjama!
Het idee verwerken dat ik mij nog wel 2 jaar zo kan voelen, en dat ik dan mag hopen dat het allemaal weer beter wordt nadat mijn lichaam de bestraling & de chemo heeft verwerkt.


Normaal alleen maar mooie en inspirerende berichten. Maar vandaag gewoon een beetje kut.

Activiteit

Sanne Olde Olthof shared a photo in group Wilfred
Sanne Olde Olthof updated their canvas photo
Sanne Olde Olthof updated their profile picture
Sanne Olde Olthof

Donaties

Datum Naamsvermelding

Mijn team

Team: Wilfred

Wilfred
Klik hier voor onze teampagina.

Teamlid
Opgehaal aan donaties

Sinds 2009 heb ik zelf een hersentumor en sinds 2019 is deze kwaadaardig. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor al mijn lotgenoten, zamel ik geld in voor meer onderzoek naar 1 van de dodelijkste kankersoorten. Help jij mee?

€ 150,-

De wereld even stil staat als je kind verteld dat er een tumor in haar hoofd groeit! Als ouder ga je dan opzoek naar oplossingen, maar die zijn er helaas niet. Daarom doe ik mee, om geld bij elkaar te wandelen, en zo leidt naar meer genezing.

€ 50,-

Ik een aantal jaar te horen heb gekregen dat mijn zus Sanne een hersentumor heeft. Sanne kan ik er waarschijnlijk niet meer mee helpen maar ik hoop dat anderen dit nooit mee hoeven te maken.

€ 50,-


Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !